فرض كنيد در يك مسابقه شركت كرده ايد و در آ‎نجا از شما خواسته شده است كه در چند كلمه به اين پرسش پاسخ دهيد: هدف زندگي چيست؟ چه مي نوشتيد؟ خريد يك خانه مجلل و انباشتن آن از اشياء قيمتي؟ يك ميليون دلار پس انداز و گذراندن دوران بازنشستگي در برمودا؟ پيشرفت در ورزش گلف؟ همه ما به گونه اي مرموز مي دانيم كه ارزش زندگي فراتر از اين حرفهاست.هرچه باشد قدمت انسان  بسيار بيشتر از ب.ام و يا كفش ملي است.اما واقعيت اين است كه گاه تمام توجه ما بر جزءمتمركز مي شود . موضوع اصلي اكثريت قريب به اتفاق ترانه ها و فيلمها يك چيز است: توجه كردن و اهميت دادن به انسانهاي ديگر. اما در دنياي واقعيت بايد مدتها به انتظار بنشينيم تا رويدادهاي غم انگيزي اتفاق بيفتد و ما را مورد توجه ديگران سازد. هرگز كنار آدمي كه جان مي دهد بوده ايد؟آيا سفارشات او را در آخرين دقايق عمرش شنيده ايد، آري شنيده ايم ولي از آن درس درست نگرفته ايم . آيا هرگز شنيده ايد كه كسي در اين شرايط به عزيزانش بگويد: اي كاش بيست دلار ديگر هم پول درآورده بودم؟ و يا اينكه مي گويند :مواظب ماشينم باشيد ؟ خير! آنها غالبا جملاتي از اين دست مي گويند: از بچه ها خوب مراقبت كنيد ، مراقب مادرتان باشيد… آيا در برابر اين پرسش كه چرا به دنيا آمده ايم، پاسخ ملموس اين نيست كه بگوييم: ما به دنيا آمده ايم كه دوست داشتن و عشق ورزيدن را بياموزيم.! اگر صاف و صادق باشيم بايد اعتراف كنيم كه تقريبا تمام كارهايي كه در زندگي انجام مي دهيم تلاشي براي بدست آوردن عشق و محبت بيشتر است. تمام كساني كه در خيابان از كنار شما مي گذرند ، تمام كساني كه در اداره و محل كار خود مي بينيد همگي تشنه عشق و محبت اند . اما بعضي از آدمها براي بدست آوردن محبت ديگران دست به كارهاي عجيب و جنون آسا مي زنند . چرا اين مسئله تا به اين حد انسان را نگران و مضطرب مي كند؟ زيرا براي به جريان انداختن زندگي در مسير صحيح ، ابتدا بايد بدانيم كه براي چه به دنيا آمده ايم. اگر قبول نداريد كه اولين واساسي ترين دليل خلقت انسان ، محبت و عشق ورزي است بكوشيد تا هدف آفرينش را براي خود توجيه كنيد كه اين گام بسيار مفيدي است . اما اگر با نظر من موافق باشيد آنگاه مي توانيد تمام اعمال خود را براساس اين مقياس ارزشيابي كنيد : آيا كاري كه مي خواهم انجام دهم عشق و محبتي بيشتر را به زندگی خودم ، سرازير مي كند؟ براي دوست داشتن انسانهاي ديگر لازم نيست كه الزاما كاسه هاي برنجتان را ميان گرسنگان جهان سوم توزيع كنيد. براي دوست داشتن ديگران آنها را كمتر تحت بازجويي و استنطاق قرار دهيد ، كمتر در مسند داوري بنشینید. بگذاريد آنچه را كه مي خواهند بپوشند. آنگونه كه مي خواهند زندگي كنند و به دور از همه انتقادها هماني باشند كه خود مي خواهند ، هماني كه هستند.

و اما بخشش ؟

بخشندگي ، انتشار بوي خوش بنفشه بر ته كفشي است كه لگد مالش كرده است (مارك تو اين)

ماجرا از اين قرار است. ما در درون ذهن خود قوانيني وضع مي كنيم كه مردم قوانين ما را زير پا مي گذارند از آنها مي رنجيم . رنجش از ديگران به خاطر بي اعتناي به قوانين شخصي و دروني ما ، بي معني و ناموجه است. اكثر ما با اين اعتقاد رشد مي كنيم كه مي توان با نبخشيدن ديگران آنها را تنبيه كرد ، به بيان ديگر : اگر من تو را نبخشم تو رنج خواهي برد اما در واقع اين من هستم كه رنج مي برم ، منم كه عقده اي در دل دارم و منم كه بي خوابم. دفعه آينده وقتي در حال رنجاندن كسي بوديد چشمهاي خود را ببنديد و احساس و جسم خود را وارسي كنيد . آيا رنجاندن ديگران ، خود شما را بيچاره و رقت انگيز نساخته است ؟ آدمها كار خود را مي كنند و آگاهي هاي خود را دارند و سرزنش ها و تحقيرهاي شما هم هيچ اثري ندارد جز اينكه زندگي خود شما را نابود مي كند . سعي نكنيد، آدمها را عوض كنيد . آيا اگر سيل خانه شما را ببرد مي گوييد : هرگز سيل را نخواهم بخشيد ؟ پس چرا انسانها را نمي بخشيد؟ ممكن است بپرسيد : اگر كسي كار بسيار بدي انجام داد آنوقت چه؟ آيا باز هم او را ببخشم؟ در هولناكترين شرايط هم مي توان ، گذشت را جايگزين خشم و نفرت ساخت. به اعتقاد من انسانها در مواجهه با تجربيات هولناك دو راه مختلف را انتخاب مي كنند ، دسته اول كساني هستند تا ابد در اسارت خشم و نفرت خويش محبوس مي مانند و گروه دوم آناني هستند كه با گذشت و عفو به ژرفناي مرموز و ناشناخته و به مرحله اي تازه از ترحم و شفقت مي رسند . مسلما اتفاقاتي كه زمينه ساز تحول معنوي در انسان مي گردد وقايعي نيست كه به اختيار خود برگزيده باشيم و به عبارت ديگر: ما هرگز نمي خواهيم قدم در راهي بگذاريم كه براي يك تحول معنوي ، چاره اي جز قدم گذاشتن در آن نداريم. سكته قلبي ، بيماري ، تنهايي ، افسردگي و… به هر حال همه ما سهمي داريم . پس از هر شكست و فقدان بزرگ در زندگي هميشه نوبت سوگ و ماتم است. اما در نهايت، مسئله اين است كه در كوران حادثه و تجربه سخت تر شده ايم يا نرمتر؟

نتيجه:

آيا مي خواهيم كه در زندگيمان به مسير سازندگي باز گردد يا نه؟ و اصلاچرا به دنيا آمده ايم ؟ اساسي ترين دليل خلقت انسان ، محبت و عشق ورزي است . براي دوست داشتن انسانهاي ديگر لازم نيست كه هر بار آنها را ببوسيد . براي دوست داشتن كمتر در مسند داوري بنشينيد و عملكرد آنها را با قانون خود سازتان زير سؤال ببريد. بگذاريد ، آنها هماني باشند كه هستند.