پسر بچه اي از خواهر بزرگترش پرسيد: «آيا کسي واقعاً مي تواند خدا را ببيند؟»

خواهرش که مشغول انجام دادن کاري بود با تندي پاسخ داد: «البته که نه نادان! خدا آن بالا در آسمان هاست.

هيچ کس نمي تواند او را ببيند».

مدتي گذشت. پسر بچه سؤال خود را از مادرش پرسيد: «مامان! آيا کسي تا به حال خدا را ديده است؟» مادر با

مهرباني پاسخ داد: «نه پسرم! خدا در قلب هاي ما آدم هاست. اما هرگز نمي توانيم او را ببينيم».

پسر بچه تا حدودي راضي شد. اما هنوز کنجکاو بود. اندکي پس از آن پدربزرگ مهربانش او را براي

ماهيگيري به سفر برد. آنها مدت زيادي با هم بودند. روزي خورشيد، با شکوهي وصف ناپذير در برابر ديدگان

آنها غروب مي کرد. پسر بچه ديد که صورت پدربزرگش سرشار از مهرباني و آرامش خاطر است. او اندکي

فکر کرد و سرانجام با دودلي پرسيد: «بابابزرگ! من ... من قصد نداشتم که ديگر اين سؤال را از کسي بپرسم.

اما مدت زيادي است که به آن فکر مي کنم. آيا کسي ... آيا کسي واقعاً توانسته خدا را ببيند؟»

مدتي گذشت. پيرمرد همان طور که نگاهش به غروب خورشيد بود، به نرمي پاسخ داد: «پسرم! من الآن غير

از خدا هيچ چيز ديگري را نمي توانم ببينم».

(داستان هاي کوتاه درباره خدا، مسعود حسين، نشر آزرمگين)

صبر كن. يه دقيقه بايست. كجا دنبالش مي گردي؟ توي درس و دانشگاه، توي كار و شغل، توي پول و ثروت،

توي خونه و اثاثيه، توي همسر و فرزند، توي مادر و پدر ... شايد هم توي آسمان، اون بالا بالاها. شايد توي

صفي، پشت سر شش ميليارد جمعيت كره زمين و ميلياردها ميليارد خلايق ديگه، تا صداتو توي اين هياهو به

گوشش برسوني. شايد از ترسش قايم شدي و جرأت نداري نفس بكشي؟ شايد هم اصلا دنبالش نمي گردي ...

شايد باهاش قهر كردي؟ شايد اونو مسبب تمام مشكلاتت مي دوني؟ شايد هم روت نمي شه ديگه تو چشاش نگاه

كني ...

هر كي هستي، هر جور فكر مي كني، اينو بدون، كه اون پشت سرته. جايي كه هيچوقت دنبالش نگشتی ... داره

بهت لبخند مي زنه. براي ديدنش فقط كافيه يه دقيقه بايستي و به پشت سرت نگاه كني.

اگه يه روز بفهمي كه «او» تنها «دوست»يه كه هيچوقت تنهات نذاشته، پا به پات راه اومده و هميشه مشتاق

نگاه تو و حرفاي تكراري توست و ... چكار مي كني؟ اگه بدوني «خدا» هر جا كه باشي با توئه چه كار مي

كني؟

ببخشيد يک سوال داشتم و ميخواستم از شما بپرسم اگر جوابش را ميدانيد به من هم بگوئيد.

اين جملات را يه دوستی چند روز پيش به من گفت، منم گفتم خب بفرمائيد اگر بتونم جواب ميدم گفت: اگر يه

روزی خدا دلش بخواد در قالب يک انسان بياد رو زمين و زنگ درب خونه شما رو بزنه آيا درب را برويش

باز ميکنی يا نه و اگر باز کردی  ميتونی بشناسيش؟

خيلی تعجب کردم چون تا بحال کسی همچين سوالی ازم نپرسيده بود هر چی فکر کردم چی بايد جوابش را بدم

نتونستم با خودم فکر کردم مگه ميشه خدا بياد در خانه ما؟ نه همچين چيزی ممکن نيست، نه نميشه خدا کجا و

من کجا؟ اصلا من کی باشم که خدا با اون عظمت و بزرگيش بياد در خونه ما؟

بهم گفت از خدا هر کاری بگی شدنی ست و به هر کاری قادر و توانا است. حالا اگر اينطور شد چی؟ جواب

منو ندادی اگر بياد چيکار ميکنی؟

ديگه چيزی نتونستم يگم و نفهميدم ديگه چه مدتی بين  ما به سکوت گذشت راه افتاد بره وقتی که داشت ميرفت

با لبخند گفت:

از کجا ميدونی تا حالا نيومده؟

اگر شما جای من بوديد چی جواب ميداديد؟

از اون روز به بعد منتظر زنگ در موندم و از شما پنهون نباشه خيلی از کارهای گذشته‌ام را هم ترک کردم و

دارم آماده ميشوم که با خدا ملاقات کنم، اون چيزهای ديگه‌ای هم آنروز بهم گفت که اگر روزی به اين حرفهايی

که زدم اعتقاد پيدا کردی بايد که خانه ات را قبلا مهيا و آماده و لايق ورود خدا بکنی و شايد منظور دوستم از

خونه، خانه دلم بود! شايدم نه! کسی چه ميدونه؟ شايدم .....!؟

 ولی دوستم يه چيز ديگه هم گفت. گفت که: 

اگه خونه تو تميز و پاک کنی، خدا حتما مياد، خدا خودش قول داده....

افكارهايي كه مي آيند

به محض اينكه از خواب بيدار ميشم و چشمهام باز ميشه فورا شروع به فكر كردن ميكنم و هر نوع فكري كه بگي به ذهنم مياد فكر كار خانواده دوستان و خلاصه زمين و آسمان و .... يك لحظه از ذهنم خالي نميشه . خب تا اينجا زياد مشگلي نداشتم ولي توي مجله علوم باطني خوندم هر فكري كه از ذهن ميگذرد بر تركيبات شيميايي بدن تاثير مي گذارد و اگر افكار انسان منفي و مخرب باشد احساسات و عواصف ويرانگري را موجب مي شود و بر جسم لطمه مي زند و سبب بيماري هاي مختلفي ....

ديگه چيزي نميگم چون ديگه فقط به چيزهاي خوب و مثبت و متعالي فكر ميكنم كه نه تنها بيمار نشم بلكه اگر مشگلي هم داشته باشم از آنها رها بشم.

بسازم قیچی ای نیشش ز فولاد                 زنم بر دیده تا دل گردد آرام

                              که هر چه دیده بیند دل کند یاد

اگه عکس قابل مشاهده نیست،بر روی فضای سفید رنگ(همان عکس که دیده نمی شود)

راست کلیک کرده و روی Show Picture کلیک نمائید.

خواجه عبدالله انصاری

ظلم اگر بسیار شود به سرآید، ظالم اگرجبّارباشد به سر آید. جوانمرد چون دریاست و بخیل چون جوی.

دُر از دریا جوی نه از جوی.

جوینده یابنده است و یابنده خاموش.

دوست را اگر از در به در کنند از دل بدر نکنند.

اگر بر هوا پری مگسی باشی و اگر بر روی آب روی خسی باشی، دلی به دست آر تا کسی  باشی.

نیکا آن معصیت که ترا به عذر آرد، شوما آن طاعت که ترا به عجب آرد.

خدايا!

به علماي ما مسئوليت، و به عوام ما علم ،و به مؤمنان ما روشنايي، و به روشنفكران ما ايمان

 و به متعصبين ما فهم، و به فهميدگان ما تعصب، و به زنان ما شعور، و به مردان ما شرف، و به پيران ما

آگاهي، و به جوانان ما اصالت،و به اساتيد ما عقيده،وبه دانشجويان ما ...نيز عقيده، و به خفتگان ما

بيداري ، و به بيداران ما اراده، و به مبلغان ما حققيقت، و به نويسندگان ما تعهد ، و به هنرمندان ما درد،

و به شاعران ما شعور ،و به محققان ما هدف ، و به نوميدان ما اميد، و به ضعيفان ما نيرو، و به محافظه

كاران ما گستاخي ، و به نشستگان ما قيام ، و به راكدان ما تكان ، و به مردگان ما حيات، و به كوران ما

نگاه، و به خاموشان ما فرياد ، و به مسلمانان ما قرآن ، و به شيعيان ما علي ، و به فرقه هاي ما وحدت ،

و به حسودان ما شفا ، و به خودبينان ما انصاف ، و به فحاشان ما ادب ، و به مجاهدان ما صبر ، و به

مردم ما خود آگاهي ، و به همه ي ملت ما همت تصميم و استعداد فداكاري و شايستگي نجات و عزت

ببخش.

Don't grieve

Anything you lose comes around in another form.Do not look back

 No one knows how the world ever began

Do not fear the future,nothing lasts forever

زندگی مثه یه دیکته اس

زندگی مثل يه ديكته اس هی می نويسيم، هی غلط می نويسيم، هی پاك مي كنيم

دوباره هی می نويسيم، هی پاك می كنيم غافل از اينكه عزرائيل داد ميزنه: برگه ها بالا.!!

Lessons of Life

to describe what they had seen, The first son said that the tree was ugly

bent, and twisted. The second son said no it was covered with green

buds and full of promise, The third son disagreed; he said it was laden

with blossoms that smelled so sweet and looked so beautiful, it was the

most graceful thing he had ever seen

and better times are sure to come some time sooner or later

گفتارهایی از جبران خلیل جبران

خدای را سپاس گویم

چرا که ملک و مال...ندارم

مونس و همدم و فرزند ندارم

در زمین همچو خیال گام بر میداریم

و کسی مارا نمیبیند

بجز انکه بمانند ما باشد

به روزگار مصیبت زده می خندیم

و شادی هایشان را نیز می گرییم

ما روح هستیم

اگر از این سخن شگفت زده شوید می گوییم:

ما خود شگفت زده ترینیم!

زیرا پروردگارتان را در جسمتان میبینیم.

***

در یک روز توفانی، اسقفی مسیحی در کلیسایش نشسته بود و یک زن غیر مسیحی آمد

  و پیش روی او ایستاد وگفت:« من مسیحی نیستم. آیا راهی وجود دارد

 تا مرا از آتش دوزخ نجات دهد؟».

و اسقف به زن نگریست و گفت:«نه، تنها آنهایی رستگار می شوند

که به آب و روح القدس تعمید داده شوند.»

هنوز حرفش تمام نشده بود که آذرخشی از آسمان فرود آمد و کلیسا را در آتش فرو برد.

و مردم شهر شتافتند و توانستند زن را نجات دهند، اما اسقف طعمه آتش شد و ســــوخت.

***

روزی زیبایی و زشتی در ساحل دریایی به هم رسیدند و به هم گفـتـنـد:« بیا در دریا شنا کنیم.»

برهنه شدند ودر اب شنا کردند،وزمانی گذشت و زشتی به ساحل بازگشت و جامه های

 زیبایی را پوشید و رفت. زیبا نیز از دریا بیرون آمد و تن پوش اش را نیافت، از برهنگی

خویش شرم کرد و به ناچار،لباس زشتی را پوشید و به راه خود رفت.

تا این زمان نیز، مردان و زنان، این دو را با هم اشتباه می گیرند. اما اندک افرادی

 هم هستند که چهره ی زیبایی را می بینند، و فارغ از جامه هایی که بر تن دارد،

 او را می شناسند. و برخی نیز چهره زشتی را می شناسند، و لباسهایش او را از چشم

های اینان پنهان نمی دارد.

***

زنی با پسرش در کوهها زندگی می کرد، پسرش نخست زاده و تنها فرزندش بود. و پسر،

 با حضور پزشکی در کنارش، به خاطر تب درگذشت.

مادر از اندوه دیوانه شد و رو به پزشک فریاد زد:« بگو، بگو، چه چیزی تلاش او

 را خفه کرد و ترانه اش را خاموش؟»

پزشک گفت:« تب.»

مادر گفت:«تب چیست؟»

پزشک پاسخ داد:« نمی توانم توضیح بدهم. چیز بسیار کوچکی است که به سراغ بدن می آید

 و با چشم انسانی نمی توان آن را دید.»

پزشک او را ترک کرد و زن مدام برای خودش تکرار می کرد:«چیزی بسیار کوچک.

نمی توانیم با چشم انسانیمان آن را ببینیم.»

و غروب، کشیش آمد تا به او تسلیت بگوید.

زن گریست و فریاد زد:« آه ، چرا پسرم را از دست دادم؟

تنها پسرم را! تنها فرزندم را!»

کشیش پاسخ داد:« فرزندم، ارادهء خـــــدا چنین است.»

زن گفت:« خدا چیست و کجاست؟ می خواهم او را ببینم و سینه ام را در برابرش بشکافم و

خون قلبم را در پایش بریزم. بگو کجا می توانم

او را بیابم؟»

کشیش گفت :« خدا بسیار بزرگ است. با چشم انسانی مان نمیتوانیم او را ببینیم.»

زن فریاد زد:« چــــیز بسیار کوچـــکی ، به خاطر ارادهء موجودی

بسیار بزرگ، پسر مرا کشت! پس ما چه هستیم؟چه هستیم؟»

در این حین ، مادر زن وارد اتاق شد و کفنی برای پوشاندن جسد پسرک آورد،

 و کلمات کشیش و دخترش را شنید. کفن را روی زمین گذاشت ، دست دخترش را در دست

گرفت و گفت:«دخترم، ما خودمان همان بسیار کوچــک و بسیار بزرگیم، ما جاده های بین

 این دو هستیم.»

باغ پیامبروسرگردان ….جبران خلیل جبران

***

انسان به دست خویش ضعیف شده است .

زیرا که قوانین خداوند را به شیوه زندگی محدود و بسته خود درآورده است.

آنکه قلمرو بهشت را دراین حیات نمی بیند ، هرگز آن را در حیات بعدی نیز نخواهد دید.

میان دنیای مادی و معنوی ، گذرگاهی است که به حالت خواب و رویا در آن قدم میزنیم.

***

شما چون کمان هستید و فرزندانتان،پیکانهایی زنده،که از آن، به آینده پرتاب می شوند.

آنچه یک کودک دوست دارد،تا کهنسالی نیز در قلبش باقی می ماند.

زیباترین قسمت زندگی آن است که روح ما،بر فراز مکانهایی که روزی در آن لذت برده است،

برای همیشه پرواز می کند.

***

پسر کوچکی ، روزی هنگام راه رفتن در خیابان، سکه ای یک سنتی پیدا کرد. او از پیدا کردن

 این پول، آن هم بدون هیچ زحمتی ، خیلی ذوق زده شد. این تجربه باعث شد که او بقیه روزها

هم با چشمهای باز سرش را به سمت پایین بگیرد (به دنبال گنج!) او در مدت زندگیش، 296

سکه 1 سنتی، 48 سکه 5 سنتی، 19 سکه 10 سنتی، 16 سکه 25 سنتی، 2 سکه نیم دلاری و

یک اسکناس مچاله شده 1 دلاری پیدا کرد. یعنی در مجموع 13 دلار و 26 سنت.

در برابر بدست آوردن این 13 دلار و 26 سنت، او زیبایی دل انگیز31369 طلوع خورشید،

درخشش 157 رنگین کمان و منظره درختان افرا در سرمای پاییز را از دست داد.

او هیچ گاه حرکت ابرهای سفید را بر فرازآسمانها در حالی که ازشکلی به شکلی دیگر در

 می آمدند، ندید. پرندگان در حال پرواز، درخشش خورشید و لبخند هزاران رهگذر، هرگز

جزئی از خاطرات او نشد.

***

این داستان من است برای هر کس که دوست دارد بداند چگونه دیوانه شدم:

در روزهای بسیار دور و پیش از آنکه بسیاری از خدایان متولد شوند, از خواب عمیقی برخاستم

و دریافتم که همه ی نقاب هایم دزدیده شده.

آن هفت نقابی که خود بافته بودم و در هفت دوره زندگانی بر روی زمین بر چهره زدم.

 لذا بی هیچ نقابی در خیابان های شلوغ شروع به دویدن کردم و فریاد زدم:

دزدها..دزدها… دزدهای لعنتی

مردها و زن ها به من خندیدند و برخی از آنان نیز به وحشت افتادند وبه سوی خانه هایشان

گریختند. چون من به میدان شهر رسیدم,ناگهان جوانی که بر بام یکی از خانه ها

 ایستاده بود فریاد برآورد:

ای مردم این مرد دیوانه است٬ سرم را بالا بردم تا او را ببینم اما خورشید برای نخستین بار بر

چهره ی بی نقابم بوسه زد و این برای نخستین بار بود که خورشید چهره بی نقاب مرا بوسید

,پس جانم در محبت خورشید ملتهب شد و دریافتم که دیگر نیازی به نقاب هایم ندارم

 و گوئی در حالت بی هوشی فریاد برآوردم و گفتم:

مبارک باد … مبارک باد آن دزدانی که نقاب هایم را دزدیدند…

این چنین بود که دیوانه شدم اما آزادی و نجات را در این دیوانگی باهم  یافتم:

آزادی در تنهائی و نجات از اینکه مردم از ذات من آگاهی یابند زیرا که آنان از ذات

و درون ما آگاه می شوند ,می کوشند تا ما را به بندگی کشند .

اما نباید برای نجاتم بسیار مفتخر شوم زیرا دزد اگر بخواهد از شر دزدان امنیت یابد باید در

زندان باشد.

***

لذت ترساندن عمیق و پایدار است. به همین دلیل مترسک از ایستادن در دشت خلوت هیچگاه

خسته نمی شود.

***

شما همراه  زاده  شدید و تا ابد همراه خواهید بود .

هنگامی که بال های سفیدِ مرگ روزتان را پریشان می کنند همراه خواهید بود .

 آری شما در خاطرخاموش خداوند نیز همراه خواهید بود . اما در همراهی خود  حد فاصل را

نگاه دارید، و بگذارید بادهای آسمان در میان شما به رقص در آیند .

جام یکدیگر را پر کنید اما از یک جام منوشید .

از نان خود به یکدیگر بدهید ، اما از یک گِرده نان مخورید. با هم بخوانید و برقصید و شادی

کنید، ولی یکدیگر را تنها بگذارید، همان گونه که تارهای ساز تنها هستند، با آن که از یک

 نغمه به ارتعاش در می آیند . دل ِ خود را به یکدیگر بدهید، اما نه برای نگه داری

  زیرا که فقط دست زندگی می تواند دل های تان را نگه دارد .

در کنار ِ یکدیگر باستید، اما نه تنگاتنگ : زیرا که ستونهای معبد دوراز هم ایستاده اند،

و درختِ بلوط و درختِ سرو در سایه یکدیگر نمی بالند. 

هر دفعه كه ياد خودم ميافتم دلم ميگيره. راستش دلم به حال خودم ميسوزه كه چقدر زبون

وخوارم تا گردن تو منجلابم وبازم ادعام گوش عالمو كر كرده. بادي به غبغب مي اندازم ودايم

خودمو گول ميزنم كه هر غلطي كه ميكنم همهش درسته .اما تو همين هيرووير يادم ميافته كه كي

ام. هموني كه تموم وقتش به گناه يا فكر گناه ميگذره. اي خوددبختم تاكي دووم مياري؟تا كي

ميتوني خودتو گول بزني ؟برگرد هنوزم يه رگه هايي از غيرت ميبينم .برگرد ؟